Kendimizi düşünmeye alıştırmamız çok mu zor? Biraz sivrilip gerçeği görmek, müfredat dışında düşünmeye alışmak? Dünyamız üzerinde en yüksek değere sahip ticaret aracının beyin olduğunun artık herkes farkına vardı ve bu durumda şöyle bir gerçekle karşılaşıyoruz; hayatta eğitilebilen tek ve en değerli şey beyindir. Ama bunun eğitimini verebilecek herhangi bir kurum veya kuruluş bulunmamaktadır, kendi beynimizi eğitme yeteneğine doğuştan sahip olmamız gerekir(di)
Acaba insanlığın, yüce bir gücün koruma ihtiyacına olan arzusu ne zaman son bulacak ve bir çocuğunki kadar pırıl pırıl bir beyne sahip bir toplum yetişecek?
Çocuklarımızı korkuya sarıp sarmalayıp büyütmek yerine, onların karşısına geçip ve korkunu göstermeden onları alt etmenin yollarını aramaya başla dememiz daha mantıklı olurdu değil mi? Ama bunu deneyenin karşısına koca bir orman çıktı; gür ağaçlı ve aç hayvanları bol olan bir orman... Kimisi bunun doğru olduğunu bildiği halde cesaret edemedi, kimisi ormana ihtiyacı olmadığını düşünüyordu, kimisi ormana girip hayvanlar için öğle yemeği oluyor kimisi de her şeye göğüs gerip, savaşarak ormanın sonuna varıp yepyeni bir hayatı görüyordu ve göstermeye çalışıyordu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder